3 weken en 8 feestdagen verder

Geplaatst op 16-09-2010 in Nepal 

Namaste allemaal,

We zitten alweer bijna op de helft qua ons verblijf in het tehuis. Ondertussen hebben we weer heel wat beleefd. Vorige week was het (alweer) een holiday, vaderdag, dat is vergelijkbaar met hoe wij het in Nederland kennen. Alleen hier starten ze met een ritueel, de vader deelt een tika + zoete snacks uit en zegent de kinderen. Een tika is een prutje van rode poeder, droge rijst, water en banaan, wat als een derde oog (staat voor wijsheid) op je voorhoofd wordt gesmakt. Het was erg leuk om te zien hoe Janak bij alle kinderen liefdevol een toekomstwens uitsprak en hen een tika toeplakte, op eentje na, want die was onrein (ze menstrueerde). Dat vonden we wel sneu, maar gelukkig kreeg ze wel de snacks.

Afgelopen week was het (ook weer holiday) vrouwenfestival. Dat duurt vier dagen, vrouwen gaan verkleed in mooie veelal rode kleding en lopen in een stoet door de straten, waar de rest van de mensen hen langs de kant staat te bewonderen. Tijdens deze stoet zie je vele rituelen. Wat het allemaal betekent is voor ons geheel onbekend, maar lekker geurende olielampjes die ze rond je hoofd draaien, rood pluisdraad om je nek en armen en de inmiddels bekende tika op ons voorhoofd, zullen vast enorm veel geluk brengen ;-)
We waren in Patan, een van de vier koningssteden van Nepal, waar we langs mooie tempels, schattige straatjes, Buddha's en kleurrijke gebouwtjes werden gestuurd (met dank aan de Lonely Planet). Tijdens de tour kwamen we midden in het vrouwenfestival terecht. Vrouwen in mooie klederdracht en vele toeschouwers lachten ons toe en vrolijke muziek klonk door de straten. Een paar belangrijke mensen (althans zo leek het) mannen in witte pyama's, colbert-jasjes en zonnebril waren druk aan het bellen vergezeld door welgeteld 1 politieman. Iedereen stond op de uitkijk te wachten op.... op wie dat was voor ons een raadsel, maar we waren erg nieuwsgierig, het leek een grote happening. Dus Marieke grapte tegen het agentje dat de president zeker zou komen... haha. Heel serieus bevestigde hij dit, maar nuchter Hollanders als we zijn, twijfelden we toch aan zijn antwoord. Dus wachtten we vol spanning, net als de rest van de Nepalezen om ons heen. En jawel hoor, met sirene, onder politie escort en begeleid door twee bewakers stapte hij uit: de President van Nepal, vlak voor ons neus! Toen de belangrijke pyama ons vroeg hem (en de president) te volgen, sloegen we dit aanbod uiteraard niet af, al wisten we totaal niet wat ons te wachten stond. In de drukke opstoet werden we meegevoerd, kregen we een tika op ons hoofd gedrukt en werden voorzien van rood pluisdraad.
Het was super grappig, vooral omdat we als twee onwetende blanken in de stoet meeliepen en de mensen langs de kant ons enthousiast toe/uit*-lachten (*doorhalen wat je denkt dat van toepassing is). De optocht eindigde bij een podium waarop de president heerlijk op een bank zat, waar toespraken gehouden werden en veel publiek op af kwam. De president hebben we helaas niet persoonlijk ontmoet, al waren we wel erg dichtbij (en Anneke heeft flink oogcontact gehad) :-) Het was een leuke belevenis.
We vervolgenden onze route en kwamen tot slot uit in een heerlijk rustige groene tuin :-D. Een zeer aangename afwisseling na al die drukte in de grote stad, waar het (op dat ene hoekje in de inmens grote boekenwinkel na) nooit stil is. Onder het genot van het groene uitzicht hebben we heerlijk geluncht (Franse frietjes zijn echt goddelijk na alle die rijst :-P).

De kinderen raken steeds meer aan ons gewend, komen steeds meer naar ons toe en zijn een stuk opener, dat is leuk. Al blijft de taal soms wel een barrierre. Op school laten de kinderen ontspannen door spelletjes en dansen, maar het blijft moeilijk een geordende les te geven. Dus blijft het bij een speeluurtje. De komende week zijn de kinderen druk met examens, dus wordt er veel gestudeerd ook thuis. Daardoor is het soms nodig dat Pushpa de kinderen in het gareel houdt. Als zij in de studiekamer is, is iedereen doodstil en studeert braaf. Iets wat wij helaas nog niet voor elkaar krijgen, al zorgt een strenge blik ;-) van Anneke naar Ganesh wel voor 5 hele minuten concentratie.

Ons vaste uitje naar Thamel, inclusief diverse bars, heerlijke pizza, enthousiaste medetoeristen (we hebben er weer een maat bij ;-)), goede cocktails, mooie blonde mannen (uit Zuid-Afrika, dus we blijven er van af), fijne muziek en luxe hotel zorgde voor weer een geslaagd weekend.
Ook hebben we al genoten van een Aziatische massage (Anneke wat minder, daar die de volgende dag wat blauw zag). We hebben de Chinese Markt bezocht, de Saturn (mediamarkt) van Nepal. Dit was echter iets anders dan wij verwachtten, de Chinese markt is een straat vol piepkleine, met electronica volgestouwde winkeltjes. Zo bleek ook de grote shoppingmall een poppenkast van kitsch schoenen, kitsch kleding en kitsch electronica. In elke kleine zaak volgden ze je met vijf man personeel (hoezo geen werkgelegendheid?!) op de voet.
Inmiddels hebben we al veel andere delen van Kathmandu gezien, waardoor we beseften dat we toch echt in het luxere deel van de stad verblijven. Een gebied waar geen kinderen halfverdoofd bedelen of je drugs proberen te verkopen, geen mensen in hopen op straat slapen, huizen krotten zijn en de openbare wasplaats zowel als badkamer als wasserij dient.

Samen met Pushpa hebben we een huis bezocht voor verstandelijk gehandicapte kinderen, waar we namens Koen Twilt een donatie gingen brengen, genaamd Maitri Griha. Dit huis geeft tijdelijk onderdak aan zeven kinderen, waarbij zij ADL-training (algemene dagelijkse levensbehoeften) en fysiotherapie krijgen. Daarnaast worden hen vaardigheden aangeleerd om zo zelfstandig mogelijk te kunnen leven en eventueel geld te kunnen verdienen door bijvoorbeeld te schilderen of kaarsen te maken etc. Ook in dit huis wordt met vrijwilligers gewerkt. Het was leuk om ervaringen uit te wisselen en te zien hoe zij het hadden. Hoewel er veel orde en structuur is in huis hoefden zij ook niet heel hard te werken.
Een van de kinderen uit het huis heeft autisme en het was gek te zien hoe weinig de Nepalese begeleiders er eigenlijk vanaf wisten. Zo reageerde de jongen bijvoorbeeld weinig op anderen en werd er verteld dat hij een soort van doof was, terwijl dit overduidelijk niet zo was. Ook voor Pushpa was het een hele ervaring, aangezien zij nog nooit "zo'n persoon" had gezien. Het blijkt dat de algemene kennis over gezondheid en ziektes hier nog ver achterloopt, terwijl de algemene kennis over bijvoorbeeld geschiedenis of science veel verder rijkt dan dat van ons. De Franse en de Nederlandse vrijwilligers kunnen daar in het huis een nuttige bijdrage leveren aan de kennis en omgang met dat soort kinderen.

Het regenseizoen is hier nog steeeeeeds niet helemaal afgelopen, waardoor het soms hevig regent, maar tussen de enkele buien door genieten we volop van de zon en is het hier zo'n 25 tot 30 graden!!!!! :-D
We genieten hier dus nog volop van alles en hebben nog veel moois in het vooruitzicht. Komend weekend gaan we olifantje rijden in Chitwan!!

Liefs en een kus van ons

Reageer

Vul onderstaande velden in om een reactie te plaatsen op dit reisverhaal.