Seven nights in Tibet

Thashi delek (is goededag op zijn Tibetaans!)

De laatste dagen in het kindertehuis waren erg gezellig, maar het was toch een beetje alsof we opnieuw van thuis weggingen (dat zien we maar als een goed teken!). Vorige week dinsdag vertrokken we half 6 's ochtends met de taxi naar Thamel om vanuit daar aan onze trip naar Tibet te beginnen. We waren op alles voorbereid aangezien we met de budget trip gingen en het begon inderdaad al in een gammel local busje waar wij onze lange benen amper tussen de stoelen gepropt kregen. Dat wordt nog wat 8 dagen lang zo in Tibet dachten we toen. Na een paar uurtjes rijden kwamen we aan bij de Friendship bridge, de brug die de grens is tussen Nepal en China. Onze gids had ons al goed voorbereid omdat deze grensovergang nogal streng wordt bewaakt. En inderdaad van 'friendship' leek daar niet echt sprake. We moesten met onze medereizigers (een groep totaal van 15) strak in de rij staan met ons paspoort en visum-briefje, langs ons heen liepen Chinezen in uniform met enorme geweren. De drang naar machtsvertoon van de Chinezen (sorry Yvonne, ik bedoel niet jouw familie, maar vooral de overheid van China) blijkt bij de grens al enorm te zijn. Daarna moest het feest nog beginnen: de douane, we moesten langs 4 balies.
Balie nummer 1: Je tas gaat door de scan.
Balie nummer 2: Gooi je tas op de tafel en twee Chinese legermannetjes gaan eens even lekker in je tas snuffelen en intimiderende vragen proberen te stellen. Gelukkig liet hij onze tassen redelijk met rust.
Balie nummer 3: Volledige paspoort en visum check, vooral de Koreanen uit onze groep werden hier 10 dubbel gecheckt.
Balie nummer 4: Gooi die tas nog maar een keer door de scan.
Achteraf viel het ons nog alles mee, maar desondanks zijn de Chinezen blijkbaar erg bang dat jij daar als toerist gaat proberen om Tibet te bevrijden. Boeken als de Lonely Planet (of andere boeken over Tibet) mogen dus onder geen beding Tibet in, gelukkig konden wij onze boeken mee terug geven naar Kathmandu. Maar goed: Welkom in China! Nu kon onze reis door Tibet beginnen. De eerste paar minuten hadden we al meteen in de gaten dat er zoveel verschillen zijn tussen Tibet en Nepal. De wegen zijn heerlijk glad zonder gaten en hobbels en ook rijdt er zoveel minder verkeer. Tijdens onze eerste lunch kwamen we ook achter de cultuurverschillen tussen Korea en Nederland, onze Koreaanse vriend (uit onze reisgroep) at namelijk ongegeneerd mijn (Anneke) gestoomde groente momo's op. En dat terwijl hij zelf echt gefrituurde kip momo's had besteld. Gekke Koreaan dat hij niks zegt en later alleen grapt dat hij mijn momo's heeft opgegeten, geen sorry of niks en met veel gekissebis in het Chinees en Engels kreeg ik gelukkig nog net op tijd nieuwe momo's. Na nog een korte rit (in gelukkig vanaf de grens toch een mooie ruime bus) kwamen we al bibberend aan in Nyalam (3700m) waar we gelukkig de Koreanen wisten te ontlopen en de kamer konden delen met gezellige Brabo's (thanks Bas en Anne!!).
De volgende dag vertrokken we lekker op tijd omdat het prachtig weer was en we 3 hoge passen en veel hoge bergen zouden gaan zien! De eerste pas die we doorstaken was meteen erg hoog ongeveer 5045m (dat is dus meer dan 5km hoger dan jullie in Nederland), maar wat een prachtig uitzicht. Veel sneeuwtoppen, prachtige bergen en uitgestrekte landschappen. De hoogte was goed te merken en als je iets te snel liep, werd je meteen duizelig (je voelt je net een oud wijf!!). Gelukkig hadden we helemaal geen last van hoogteziekte en konden we met volle teugen genieten. Een uurtje later passeerden we de Mount Everest, wat is het raar dat je ineens naar het hoogste punt van de aarde staat te kijken, en welke malloot haalt het in zijn hoofd die te willen beklimmen??!! We hebben zoveel geluk gehad met het weer!! Maar dat is op de foto's ook wel te zien!! De hele rit naar Shigatse hebben we aan een stuk naar buiten gekeken, de omgeving is zo ontzettend mooi, met alle bergen, de mensen (met rode wangetjes), de yaks (langharige koeien), de geiten en alle Tibetaanse gebedsvlaggetjes. Doordat we de tweede dag meteen door zijn gereden naar Shigatse hadden we daar een ontzettend luxe kamer (en gelukkig de rest van de week ook) die we gewoon weer met z'n tweeen deelden.
De volgende dag hadden we lekker de ochtend vrij en vertrokken we met Anne en Bas voor een wandeling door Shigatse. De Tibetanen wilden graag geld van ons, (en vooral van Bas en die werd dan ook flink op zijn been geslagen omdat hij niks wilde geven, had ie natuurlijk ook maar al zijn geld moeten geven, eigen schuld ;-)). 's Middags gingen we met de hele groep en onze goedlachse gids (Tenzin) naar het eerste klooster. Onze gids lijkt vaakt tot het randje te gaan met wat hij wel en niet kan vertellen en dat is natuurlijk wel enorm interessant (Tibetaanse gidsen mogen natuurlijk geen woord reppen over de politieke situatie in Tibet tegen toeristen en als de Chinese overheid daar achterkomt, draait hij levenslang de bak in).
Het mooiste van dit klooster was de inmens grote gouden Buddha waar we helaas geen foto's van mochten maken (tenzij we 7,50euro aan de Chinese overheid wilden betalen). Tijdens het avondeten (echte Tibetaanse yakmomo's, erg lekker) vertelde Tenzin ons alles over de politiek, het geloof en de situatie van het moment in Tibet, we mochten dan ook echt alles aan hem vragen. Een betere gids konden we ons echt niet wensen.
Later die avond nam hij ons namelijk mee naar een goed Tibetaans feestje. Onze chauffeur en Anne & Bas gingen ook mee!! Vol verwachting stapten we in de taxi en het bleek allemaal nog veel gaver dan we hadden gedacht. We kwamen aan in een Chinese/Tibetaanse nachtclub, waar een in Tibetaanse klederdracht gekleede vrouw op het podium vreselijk schelle Tibetaanse liedjes zong. We namen een tafeltje aan de dansvloer en Tenzin bestelde een lekker biertje (tenminste dat dachten we). Toen de bediening aankwam met minstens 30 blikken bier alleen voor ons, schrokken we ons een hoedje. We kregen allemaal een shot-glaasje en het was de bedoeling om de hele avondje alleen maar bier-shotjes te drinken, maar alleen na eerst te hebben geproost. Er zijn namelijk heel veel Tibetaanse drankregels, zo kwamen we achter en als je er eentje verbrak, kreeg je een heel blik bier voor je neus! Iedereen in de club (ook oude vrouwen) dronken op deze manier. De optredens bleven maar doorgaan en de dansjes, pakjes en liedjes werden naarmate de avond vorderde steeds mooier, gezelliger en leuker. De dansjes op de dansvloer waren ook fantastisch, want in een collectivistisch land als dit, dansen ze dus ook niet individueel, maar gezellig allemaal tegelijk en hetzelfde. Mooi om te zien hoe iedereen op een Zonnebloemboot-achtige manier rondjes om de dansvloer danst. Onze chauffeur, die blijkbaar toch niet zo verlegen was, danste er flink op los en sloeg geen nummer over! Ook Marieke ging flink uit haar dak. Toen de helft van al onze blikken bier op was en we eindelijk hoop kregen dat het ooit op zou gaan, bestelde onze inmiddels flink vrolijke chauffeur nog even een paar (ongeveer 30) blikken bier. Gelukkig konden ze aan het einde van de avond teruggebracht worden voor een tegoedbon, want onze maag kreeg de biertjes niet meer weg (gelukkig werden we niet dronken aangezien het bier maar 3,5% is). Maar wat een prachtige avond hebben we gehad!

De volgende dag reden we door naar Gyantse, waar we weer een prachtige monastry bezochten. In deze monastry waren de monniken met z'n allen aan het bidden voor de lunch. Grappig om te zien hoe sommigen heerlijk ongeineteresseerd zitten te kijken en te gapen en de dikste monnik aan het bellen was met zijn gsm. In de 108 kappelletjes van de Kumbum waren zoveel mooie Buddha's en protectors te zien, dat we onze ogen weer uitkeken. Ook alle duizenden heilige boeken zie je zowat in elk klooster terugkomen.
Na een kort nachtje in Gyantse gingen we met bus weer door naar Lhasa, weer een lange dag in de bus, maar weer met enorm veel stops om foto's te maken en te genieten van het uitzicht. We konden het bijna niet geloven, maar de omgeving werd weer steeds mooier en prachtiger. Hoge bergen, sneeuwtoppen, prachtige strak blauwe lucht en nog blauwere meren. Ook de yaks, geiten, karretjes met ezels ervoor en de mooie mensen maken het plaatje compleet. Vooral het grote meer (heilig) was zo ontzettend mooi dat de tranen bijna in onze ogen sprongen! Wel weer ontzettend dubbel als de gids dan een verhaal vertelt over de Chinese overheid die de vissen uit het heilige meer vist, wat tegen het Tibetaanse geloof is en dan vervolgens vrolijk deze vissen weer terugverkoopt aan de Tibetanen, zodat zij de vissen weer vrij kunnen laten.
Aan het einde van de middag kwamen we eindelijk aan in Lhasa, de hoofdstad van Tibet, een grote stad die enorm verChineesd is (helaas). Wij sliepen in het oude gedeelte van de stad in een hotel wat vroeger van de leraar van de Dalai Lama is geweest. Het hotel was prachtig, overal kleurtjes en muurschilderingen, zelfs van het plafond en de vloerbedekking werd je vrolijk. Daar konden we nog wel 3 heerlijke nachten doorbrengen. De volgende ochtend vertelde Tenzin bij het ontbijt dat er in een klooster in de buurt van Lhasa rellen waren geweest en dat de monniken tegen de overheid hadden gevochten. Het klooster werd gesloten en heel veel monniken werden in de gevangenis gegooid. Het is mooi om te horen dat de Tibetanen zich er niet zomaar bij neer leggen, zij zijn gewoon bezet door de Chinezen en blijven hier zelfs na 50 jaar nog tegen vechten. Maar omdat tijdens de rellen van 2008 (waarbij alleen in Lhasa al 5000 Tibetanen zijn vermoord) ook op deze manier was begonnen, waren we toch niet helemaal gerust toen we naar het belangrijkste monastry in Lhasa gingen. Op straat waren overal politiemannen en heel veel legermensen met enorme geweren, daar tussendoor zie je alle biddende mensen en dat geeft een vreselijke en gespannen sfeer. We mochten de monastry dan ook niet in en de deur werd letterlijk voor ons dicht gegooid. Een uur en een rondje clockwise om de monastry heen later, mochten we toch naar binnen. Door alle verhalen van die ochtend kreeg ik enorm veel medelijden met de biddende monniken, waar gaan zij op dit moment, en eigenlijk al 50 jaar, wel niet doorheen. De emoties en spanningen hingen voor ons gevoel echt in de lucht. Gelukkig hebben we niets gezien van alle rellen hoewel er later ook meerdere kloosters werden gesloten ivm gevechten tegen de overheid.
In Lhasa hebben we ook een bezoek gebracht aan het Potala Palace, het zomerpaleis van de 14e (huidige) Dalai Lama, waar hij in 1959 uit gevlucht is tijdens de Chinese bezetting (hij woont nu in India). Vroeger werd het paleis voor zowel de Tibetaanse overheid en leger als het Tibetaanse geloof gebruikt. Alles werkte vredig naast elkaar. Nu hangt er een Chinese vlag op het dak en krijgen de toeristen een uur de tijd om letterlijk door het paleis te rennen om alles te kunnen zien. De grafthombes van de meeste Dalai Lama's (als er een doodgaat reincarneert er weer een nieuwe) waren in dit paleis te zien. De grootste thombe van de 5de Dalai Lama was het allergrootst en indrukwekkendst (maar liefst 3751 kilo goud en daarnaast nog heel veel stenen en koralen). D
De laatste dag in Tibet hebben we een nonnenklooster bezocht, en onze interesse in alle hummende biddende nonnen was geheel wederzijds en zij keken vol belangstelling terug. Dit klooster was een stuk armer, maar leek (misschien door alle vrouwen) wel een stuk vriendelijker.
Later die middag gingen we naar het Sera monastry (op een gegeven moment heb je er zoveel gezien dat je het ongeveer wel weet, hoewel ze allemaal even mooi en prachtig zijn). Het speciale aan dit monastry waren de discusierende monniken die elkaar lessen probeerden te leren. In een tuin naast het klooster was het een drukste van jewelste en de staande monniken stelden al schreeuwend en handenklappend vragen aan een of meerdere zittende monniken. Een mooi gezicht.
Op onze laatste avond in Tibet zijn we het Potala Paleis gaan bekijken bij nachtlicht. Wat een mooi uitzicht, jammer van het te verChineeste plein, met lampen geluidsinstallaties, dansende fonteinshows, de Chinese politie en legermannen en alle Chinese vlaggen.

Onze trip naar Tibet was kortom veel mooier, gezelliger en prachtiger dan we van te horen hadden durven hopen. Er was weinig budgets aan en naast een supergezellige groep (danku Bas en Anne) hadden we ook de allerbeste gids die we maar konden wensen.
We zijn nu weer veilig in Kathmandu en vertrekken morgen weer naar Pokhara, 2e grote stad van Nepal (meer om te relaxen dan Kathmandu) 200 km hier vandaan, dit duurt waarschijnlijk de hele dag, en aangezien de wegen hier zullen we er 8 uur over doen, en dan maar hopen dat het verkeer deze keer niet vast komt te zitten. In Pokhara gaan (voor wie het nog niet wist) onze wegen scheiden. Onze sportieve Marieke gaat een supergave trekking van 12 dagen maken richting het Annapurna basecamp. En ik (iets minder sportief zoals jullie waarschijnlijk wel weten) houd het bij 5 dagen waarin ik de Poonhill trekking ga doen. We gaan allebei met een georganiseerd groepje (3-5 personen), dus echt alleen zullen we niet zijn. De eerste dagen dat Marieke al flink aan de wandel is, zal ik met onze eerder ontmoette Belgische vrienden doorbrengen in Pokhara en omgeving.
Dit wordt onze laatste echte onderneming, want daarna (1 november om precies te zijn) vliegen we al weer terug en is ons avontuur afgelopen. Dat gaat veel te snel, want we willen eigenlijk nog lang niet naar huis. Maar voordat we het over huis hebben, gaan we hier eerst nog eens even flink genieten van alles!!
Tot snel

kus van Malleka en Alleka (zo worden we hier in Nepal genoemd)

Reageer

Vul onderstaande velden in om een reactie te plaatsen op dit reisverhaal.

naam *
bericht *
	Stuur mij een e-mail bij nieuwe reacties op dit verhaal.
e-mail adres *