Trekking Annapurna Base camp

Op 4130 meter hoogte, helemaal zelf naar toe geklommen :-D

En wat was het indrukwekkend mooi.En gevarieerd en hoog en zwaar en koud en primitief en afzien, maar vooral een super gave ervaring! Ben dan ook wel ( best wel) trots op mezelf!!
Vergezeld met twee gidsen, twee dragers (niet normaal wat die allemaal mee sjouwen aan een bandje op voorhoofd?!), een australische en een griekse dame en twee engelse heren ging ik 12 dagen geleden op pad. Mijn engels is dus weer goed bijgespijkerd ;-)

We liepen dagelijks van ongeveer 8.00 tot 16.00 uur, waarbij we sommige dagen al om 5.00 uur vertrokken ivm het mooie uitzicht van de zonsopkomst. We liepen over rotsen, door armoedige dorpjes, over rivieren, flinke 'trappen' op, langs watervallen met het geluid van krekels en het kletterende water op de achtergrond.Ge-wel-dig! Dag 2 begonnen we al met 3280 traptredes, jee wat een beproeving en waar is m'n conditie gebleven?? En ik maar denken dat dit een gemiddelde trekking was, hoorde dus dat de moeilijkheidgraad 'difficult' was was en dat heb geweten. Ik moest ook goed uitkijken waar ik liep dat ik soms vergat om van het uitzicht te genieten, zeker omdat ik al die shit moest ontwijken, want jeetje wat lag er veel poep op de route. Kwam onderweg ook echt van alles tegen; geiten (die na hun laatste rustplaats werden gebracht voordat ze geofferd werden), koeien, ezels (die van alles mee sjouwde eten, gasflessen, vermoeide trekkers) en veel locals, die op hun blote voeten over de stenen de gekste dingen vervoerde (kinderen, tanks, tafels, matrassen, oude zieke oma's).

We sliepen in logdes, houtje of alluminium hutjes vol spleten en gaten (vroeg me iedere avond weer af hoe koud ik het zou krijgen) met houten bedje (auw) vergezeld door spinnen, motten, vliegen, kevers ect (echt nooit gedacht dat ik daa tussen zou kunnen slapen!?), gat in de vloer en teiltje water om mezelf te wassen, heb bijna 12 dagen geen spiegel of wc-pot gezien. Maar de mensen waren alleraardigst en het was onderling gezellig. Overal tond op de muur geschreven "come as a guest, go as a friend" dat zegt al genoeg of niet?
Hoe hoger we kwamen, hoe primitiever het werd, maar ach dat heeft ook wel wat...
Het toppunt (tevens het letterlijke toppunt) was toch wel toen we in het Base Camp zelf sliepen, of althans probeerde te slapen. We moetse met z'n vijve 3 matrasjes delen die in een voorraadhokje naast de keuken waren gelegd. Ik had 40 cm om op te slapen en had het daarnaast erg benauwd vanwege de ijle lucht, rechtop 'slapen' was de beste optie. Want die hoogte blijft toch iets geks. Voelde me soms echt een oud wijf dat ik na een kwartier klimmenal stond te puffen en te hijgen omdat ik geen adem meer had! Ik was dan ook zeer blij van een mede trekker te horen, toen we op lager land liepen, dat ik toch wel een "bloody good condition" had (oke het was dan wel van een iets te obese engelsman, maar toch) Ik had hem nog :-D m'n conditie.
Al waren er momenten dat ik er echt doorheen zat en zelfs Guus of Vinz me via me mp3 er niet doorheen konden slepen, maakte het uitzicht wel heel veel goed! Gelukkig werd dat steeds mooier hoe hoger ik kwam, want het voelde op dag 6 echt alsog ik 'de 80' had gelopen. En de eerste 15 minuten na iedere stop zijn dan niet fijn.
Onze gids merkte op dat ik zeker niet gewend was dit soort paden te lopen, 'nee, want in Nederland is alles zo plat als een dubbeltje!'. Waarop mijn gids zich serieus afvroeg of mensen in Holland dan wel schoenen droegen?!

De eerste dagen hadden we wat regen en was het bewolkt, maar gelukkig klaarde het steeds meer op.
Onze gidsen en dragers bouwde iedere avond wel een feestje en de laatste avond mochten wij ze vergzellen. Was super leuk om die Nepaleesjes helemaal uit hun dak te zien gaan op een trommel, een tamboerijn en Nepalees gezang. En het was nog veel leuker om zelf mee te doen en totaal uit m'n dak te gaan! Heb zo genoten , leek wel Ulli-avond maar dan anders :-) Laatste dagen vonden vooral mijn knieen het niet meer leuk, maar een wandelstok en wat pijnstillers deden wonderen (al voelde ik me toen helemaal een oud wijf, kreupel, stijf, buiten adem en met stok)!
Op de een na laatste dag werden we rijkelijk beloond een thermal bad :-D tussen de begen onderaan een waterval, was zalig! En wat had ik dat verdiend (vondt ik zelf althans).
Ik had de top bereikt. En nu is het tijd voor ontspanning.
Phokahara (plaats waar we nu verblijven) is like Paradise, in ieder geval aan de rand van het meer...
In de brandende zon, onder palmbomen, beentjes omhoog, cocktail in de hand en uitzicht over het blauwe meer, met daarboven de bergen, met daarboven de sneeuwtoppen.
Die ik van zo dichtbij heb gezien...

Tot snel alweer, helaas, kus Marieke

Ps dat het daar 8 graden is (hihihi) vesus boven de 30 hier :-), moest ik toch even zeggen....

Ps II Super lief dat sommige van jullie ons kaartje hebben gestuurd, maar komen helaas niet aan (het adres wat ons Mam had was een adres van de wijk waarin het tehuis stond, er is dus geen postadres, erg jammer!!)
Andersom werkt het dus blijkbaar want ik heb meer dan 20 kaarten verstuurd (voor 30 cent icl zegel dus kon er wel wat versturen leek me) en die zijn blijkbaar ook niet aangekomen... Ps III Annapurnagebied is een 55 km lang massief, waarvan het hoogste punt, Annapurna I, tot 8091 m hoogte reikt; de op negen na hoogste berg ter wereld. Annapurna bevat zes belangrijke bergen: Annapurna I (8091 m) Annapurna II (7937 m) Annapurna III (7555 m) Annapurna IV (7525 m) Gurnupurna (7455m) Annapurna South (7273m), Annapurna Fang (7647m) en tussen 6000m en 7000m liggen er ng 47 andere bergen waaronder de Machhapuchhare (6997m). Het laatste MBC zijn we ook geweest. Vanuit het ABC (annapurna base-camp) worden deze reuzen dus door hele stoere (en lichtelijk gestoorde) mensen beklommen. Ps IV (laaste hoor) Foto's komen snel!!