Lieve Allemaal,

Jullie verwachten natuurlijk een spannend avontuur vanuit de Jungle, maar helaas moeten we daar nog even op wachten. We zijn vorige week vrijdag (7 uur) wel met dat plan vertrokken maar kwamen na drie uur rijdenmuurvast te zitten in het gekke verkeer. Nepal heeft 1 'snelweg' zonder afslagen en deze ligt tussen de 2 grote steden (Kathmandu en Pokhara), helaas voor ons rijden ze in de bergen op deze snelweg net zo als in de stad, al toeterend, links en rechts inhalend, stuiterend over de hobbelige weggetjes (daar zijn de franse bergpassen niks bij moeders ;-). Door een landverschuiving (veel regen - still monsoon) was de weg geblokkeerd en reden we in op een 15 km stilstaande file, waar nog enkele autootjes de vrolijk geschilderde vrachtwagens en volgepropte bussen in probeerden te halen. Met het gevolg dat alles nog chaotischer werd.... Omdat het volgens onze driver met een paar uur weer zou gaan rijden besloten we maar te wachten, net als vele andere, iedereen leek het allemaal wel best te vinden (gebeurt hier regelmatig). Onze driver had honger en dat bracht ons bij een gezellig hutje lang de kant van de weg, er woonde een gezin en demoeder des huize besloot van de nood een deugd te maken en maakteextra eten voor al die gestrande chaffeurs, dat gebeurde in vele hutjes langs de kant. Het was een hele belevenis te zien hoe deze mensen daar leefden en hoe de andere chauffeurs het gezellig met elkaar hadden, zij zaten er niet over in dat ze niet op tijd op hun bestemming kwamen...allemaal zo relaxt en ontspannen! Hoe langer het duurde hoe minder leuk we het vonden, het was warm en het regende. Inmiddels na 15.00 uurvertelde onze driver dat de 'road not go open today', mijn tegenvraag 'waar wachten we dan ( in hemelsnaam?!?!) op?' leek hij niet te snappen...zucht. Naar huis dan maar, graag nu! Dat snapte die dan wel, gelukkig voor ons ;-). Meer mensen hadden besloten om te keren en dat paste natuurlijk niet op de smalle snelweg. Dus uiteindelijk kwamen we, uitgehongerd en uitgedroogd, maar veilig en wel om 19.00 uur weerthuis. geen olifanten voor ons dus dit weekend.

Om ons wekelijkse uitstapje toch niet helemaal te missen zijn we zaterdag de bars in Thamel weer gaan verkennen, met nu een overnachtng in een low buget hotel, leek ons wel grappig voor een keer. Daar dachten we echter de volgende ochtend wel anders over. Een houtje bedje, semi matras en douche waar je, als het niet perse hoeft, niet onder wil staan was toch iets minder grappig. Maar jah voor twee euro mochten we ook niet meer verwachtten. Ontmoeting met een paar Nepalezen in de bar leverde grappige en verbazingwekkendegesprekken op.

Ook zijn we naar de ZOO in Patan geweest (enige in Nepal), was zo leuk! De omgeving zag er zo mooi uit, in het midden een hele grote vijver met daarom heen allemaal dieren. Krokodil, veel hertjes, bokjes en buffels. Erg gek dat er hier slechts enkel eenlaag hek tussen zit en je de meeste dieren zo kunt aaien!!? Zelfs de beren, tijgers en luipaarden! Dat levert natuurlijk wel grappige foto's op ;-) Zomaar liep er een waggelende olifant door het park, was zo gek maar wel erg leuk! We hebben ook nog een rondje over het (groene) water gemaakt, Marieke voelde zich heerlijk omdatze eindelijk weer eens een rondje kon fietsen en voelde dat ze nog beenspieren had en Anneke liet zich dus lekker rondvaren :-)

De kinderen zijn afgelopen week erg druk geweest met het leren voor hun tests, dit doen ze (de meeste althans) erg gedisiplineerd, van 7 tot 21 uur en het liefst hardop. Maar dat kan natuurlijk niet als je met z'n 24en in een ruimte zit, dus zagen wij erop toe zat ze zachtjes studeerden, wat makkelijker klinkt dan het was :-S. Gelukkig was er tussendoor weer een holiday dus wel even ruimte voor ontspanning. Ons plan was om met de kids een soort poppetje of muziekinstrumentjes te maken, maar de kinderen hadden andere creatieve ideeen. het werd een gezellige knutselmiddag waarbij sommige kids onze camera nog het meest interessant vonden. Tienttallen foto's van gekke poses waren het resultaat, erg grappig :-). En daarna weer aan de studie off course...

We hebben nog vele uitstapjes gemaakt naar vele mooie plaatsjes en komen steeds meer te weten over de religies (voornamelijk het hindoeisme en boedisme (laatste is geen religie maar een filosofie!)), gebruiken en geschiedenis van het land. Boudhanath, Pashupatinath (crematieplaats, hospice en 'bejaardenhuis' voor zieken, ouden en armen, erg indrukwekkend!), Patan, Bhaktapur, Nagarkot, Budhanilkantha:we hebben ons laten verrassen door al het moois en bijzonders om ons heen. Voor +/-2 euro heb je al een gids, die je alles kan vertellen!

Afgelopen donderdag vertrokken we voor een drie-daagse trip te beginnen in Bhaktapur, een van de drie koningssteden, waar dus ook weer een Durbar Square is. We kregen een rondleiding van een gids, die veel moois wist te vertellen bij elk gebouw en tempeltje. Toen we een zielig vastgeknoopt geitje zagen bij een tempeltje, wisten we al snel hoe laat het was. Het geitje stond zijn minuten af te tellen (hoewel hij vast niet kan tellen), maar hij zou zometeen geofferd worden bij het tempeltje. We zijn maar snel doorgelopen, want dat hoeven we niet te zien. De gids vertelde toen lachend dat er tijdens Dasain, een festival rond begin oktober, 108 dieren geofferd zouden gaan worden in de iets grotere tempel. We moeten nog even navragen welke dag dat precies is, want die dag blijven wij lekker binnen, aangezien het bloed dan door de straten schijnt te stromen, niet helemaal ons ding dus. Vanaf Bhaktapur vertrokken we met de taxi die op ons stond te wachten richting Nagarkot, een plaatsje in de bergen, vanaf waar je heel mooi de himalaya kan bekijken bij zonsop- en ondergang (tenminste als het niet bewolkt is). Na een lange slingerweg omhoog, kwamen we aan bij het hotel (van een vriend van Janak) waar we een van de mooiste kamers kregen. Er waren naast ons namelijk slechts twee andere toeristen. Na onze spullen te hebben weggelegd, gingen we op rondtour door het minidorpje. Langs de kant van de weg, stonden voornamelijk minihutjes, waar hele families in woonden. Erg arm dus, en de kinderen (die ons natuurlijk als zeer rijk beschouwen) zijn dan ook grofweg zeer brutaal. Bij Marieke stond een jongetje van drie volop in haar broekzak te graaien op zoek naar iets waardevols, na een schreeuw keek ie toch wat angstig en ging op zoek naar andere rijke toeristen.
Eenmaal terug in het restaurant (waar we nu de enige waren) hebben we heerlijk bij kaarslicht gegeten, aangezien ze ook in de bergen aan powercuts doen, en ze daar geen generator hebben om alles weer aan de praat te krijgen. We hebben dus gezellig een potje zitten kaartje bij kaarslicht.
Om 5 uur 's nachts hadden we de wekker gezet in hoop op een prachtig uitzicht op de zonsopgang, maar helaas de wolken waren nog niet verdwenen. Dus maar weer heerlijk verder geslapen. Die ochtend hebben we heerlijk ontbeten en na een prachtige rekening (18 euro, voor diner, overnachting en ontbijt voor twee personen) gingen we op weg naar de local bus: ons volgende avontuur. De locale bussen rijden hier als malloten langs de afgrond, met 40 man in en op de bus. Maar voor 15 cent ben je al gauw een half uur verder. Vanaf Tharkot vertrokken we al lopend door de prachtige natuur en bergen richtingde tempelvan Changu Narayan. Deze tempel staat in een heel klein dorpje waar dus weinig toeristen komen en de tempel waser prachtig. Vanuit daar hadden we slechts een optie om op de volgende bestemming te komen, namelijk weer de local bus. Maar gelukkig doen we natuurlijkniet onder aan Serge's barbie auto, wij kozen voor de prachtige roze barbie bus!! Dit was echt de rit van ons leven, terwijl de muziek loeihard door de bus schalde (denk Bollywood), vreesden wij voor ons leven. De raampjes in de bus kunnen open en doordat we zo hard de berg af sjeesden keek Marieke met de wind in haar haar steeds banger en moest ik steeds harder lachen. De busjongen (die het geld van iedereen int en de deur bewaakt) hing erg stoer in de deuropening (want ja de deur gaat uiteraard niet dicht) en keek alsof ie de kaartjes ophaler van de Breakdance op de Kermis van Tilburg was. We hadden de rit van ons leven en kwamen eindelijk veilig(!!!!) aan in het resort (want een dagje flink ontspannen, daarhadden we wel zin in). Het resort had alles waar we van droomden, marmeren hallen, dinerzalen, barretjes, een zwembad, tennisbaan, yogalessen,een spa,en natuurlijk eengym voor Marieke. Toen we naar onze kamer werden gebracht (wat meer eenappartementje was in een lange laan, met veel groen, buddha'sen rust), werden onze rugtassen heerlijk voor ons gedragen. Onze kamer was eigenlijk meer een balzaal, met een openhaard, een bureau, twee heerlijke stoelen, een echte PHILIPS tv, en eenfantastisch schone badkamer, met echt heet water (waar je ook nog koud bij moet doen,ja echt het kan dustoch!).We bleven maar een nachtje maar hebben onze tijd daar heerlijk besteed aan het zwembad en zijnnatuurlijk iets teveel verbrand, maar dat mocht de pret niet drukken, het was een fantastische afsluiter van onze driedaagse trip!!

Op school konden we deze week weinig doen ivm de tests, maar we kijken wel steeds met veel plezier naar het assembley in de ochtend. Kinderen mogen niet mee doen met dit ritueel als ze niet hun volledige schooloutfit dragen. Aangezien de schoenen van de 'onze' kids in de maak waren moesten zij dus aan de kant blijven zitten. Ook werden sommmige aangesproken op hun kapsel, mag niet te modern, niet te lang, niet met gel of zo... Na het ritueel werden deze kinderen naar voren geroepen enpubliekelijk vertelt dat ze hun haren netjes moesten doen (wat in onze ogen al netjes zat!). Daarna moesten ze hun naam opschrijven en de volgende dag een briefje van huis meenemen met de reden waarom de haren niet 'netjes' waren.Wie die volgende morgen de school binnen kwam met een slordige haardos werd daarvan ontdaan bij de ingang. Er stondtoen danook een kan water, haarolie, een kam en een schaar klaar bij de ingang met daarnaast de bewaker van de school....Eigenlijk moetsen we heel erg lachen, maar dat konden we natuurlijk niet laten merken, ze zouden onze haren er ook nog afknippen?!

Verder zijn we nu al bang dat we tijd te kort komen! We hebben nog maar even in het tehuis (tis zooo snel gegaan en we willen nog lang niet naar huis!!!) en de trips voor de maand daarna zijn ook al gepland, 8 dgn Tibet, een trekking door het Annapurna gebied, nog wat dag trips, paar dagen raften en we moeten alweer naar huis.... En er zijn nog zoveel dingen die we nog willen doen/zien. Het weer is hier nog steeds heerlijk :-D Het regenseizoen lijkt nu echt z'n laaste dagen gehad te hebben maar de zon is er niet minder fel om gaan schijnen! Wat zullen we een klap krijgen als we in november in ons koude kikkerlandje komen.

Ons donatiegeld wordt trouwens ook goed besteed, naast nieuwe schoenen voor de oudste kinderen, hebben ze van het geld magazijnrekken kunnen aanschaffen voor in het voorraadhok, nieuwe tafels voor in de studeer kamer en vloerbedekking in de ruimtes, die waren ook nodig aan vervanging toe! Tevens wordt het besteed voor andere huishoudelijke uitgaven, eten, schoolgeld en water. De watertankonder het huiswordt nu om de10 dagen bijgevuld en kost 20 euro per keer, voor 12000 liter H2O. Is voor hier echt heel veel geld!

We voelen ons hier steeds meer thuis en missenthuis steeds minder! Geniet van de foto's en tot mails maar weer.

Liefs en dikke kus Anneke en Marieke,